من همان تعميدي ِ خاك خورده در بطن زمينم....

سلام

امشب دو تا شعر برايتان ثبت مي كنم . يكي باعنوان" دزد" از دفتر "كوچولو " كه از عاشقانه هاي من است . وديگري با عنوان مترسك.

 

(مترسك)

 

هراسان

اينطرف، آنطرف

در قبيله بيماري آمده

گاوها يكي يكي مي ميرند

صداي سگها زوزه مي شود

                            و بعد خاموش.

مهتاب خجالت مي كشد

      زمين بيهوش.

كسي زنده نيست

              جز مترسك .

 

 

 

===================

كوچولو!

چشمت خليجي است در انتهاي خودت

وهوس آمد‌‌نت خلوتم را بر هم ميزند

========================================= 

دزد

 

......بدون تكرار

             ميروم به دنبال تو

              كه قرارم را ربودي

                از پشت پنجره ي تكرار...

                  و قسمتم را براي ربودن خودم تغيير دادي.

چشمان تو عفريته نحس بودنم را نابود كرد

ومن شيريني اضطراب فكر يك دزد را در سينه پروراندم

                              كه خودم را چگونه از لابه لاي انسانهايي كه تكان نمي خوردند ،

                                                                                                              بدزدم.

.....هميشه مي روم به دنبال تو

                   كه صدايم را براي نگفتن گشودي

                                                   براي ديدن هميشه......

رايحه ي لبان ِ تورا مي بوسم

نوراني مي شوم از تو

 تو روح مرا در آغوش مي گيري

                    حتي در شبهاي كلافه ترديد

ومن سرمست مي شوم ازخودم

                                     از تو .

تو مرا در آغوش مي گيري

                    و آغوش من پًر از خدا مي شود

به باغم كه مي آيي ميشكوفم

وتو با دستان لطيفت آبشان مي دهي

                                      تا بار دهم.

بستر كودكيهايم كه خيس مي شود ،

توبر موهايم دست مي كشي

و مي گويي عيب ندارد:

گاه گاهي بايد شاشيد

 

حس غریب

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

همه ی ما غریبیم . غریب از خود و از دیگران . گاه در اندرون خود نهایت این غربت را حس می کنیم. حسی که غریب است و آشنا . تلخ است و شیرین. انگار حس گسی است. نمی توانی اسمی روی آن بگذاری و نمی توانی از آن فرار کنی . گاه در تنهایی ات رنجمویه های فراغ سر می دهی که ای وای که انسان همان غریب است . همان که سیب را خورد تا عاشق باشد. وعاشق شد تا رنج و غربت ها را گوارای وجودش کند. واز زندگی ننگین جبر رها شود و تن به رنج اختیار دهد.و اختیار این گوارای وجود انسان:همان است که ما را می برد . جریانمان میدهد واز رکود در می آورد . انسان تبعید شده از بهشت می رود تا بسازد وساخته شود . تا به انتهای خود برسد. اما چه کسی می داند انتهای انسان کجاست.....

تا انتهای من با من همراه باشید...............................................................................